Video Las Vegas

maandag 14 maart 2011

Weer thuis.

Na een vermoeiende vliegreis met veel oponthoud zijn we weer terug in Nederland.

Afscheid van Las Vegas:


Ook op McCarran Airport de gokkasten:


Ook op Las Vegas Airport nog reclame om een gun aan te schaffen:



De vlucht van Las Vegas naar Washington was onrustig met veel thermiek. Nadat we in Washington klaar stonden, werd de start afgebroken door een defect aan het hydraulisch systeem.


Iedereen moest het toestel weer verlaten! Na een uur bleek het defect weliswaar verholpen en konden we vertrekken, maar gerustgesteld voor een grote oversteek over de oceaan was ik niet...
Mijn vrees bleek ongegrond en na als een sardientje ruim 8 uur op mijn stoel te hebben gezeten, landden wij om 07:45 uur op Schiphol. In de kou!



Het is, samen met Eric, een vermoeiende maar geweldige trip geweest. Las Vegas is extreem boeiend, maar minstens ook het binnenland van Arizona, Nevada en een stukje Utah. Ik kan het iedereen aanbevelen. Ook de prepaid boekingen via Expedia.nl zijn een aanrader. Bij het uitchecken waren we altijd binnen twee minuten weer klaar. Voordelen zijn naast de scherpe prijzen, dat je met foto's en de reviews van klanten geĆÆnformeerd bent over je slaapplek.Nee, ik heb geen aandelen Expedia, gewoon ervaring.
Heb je een Iphone? Installeer eerst de TomTom van de USA. Hiermee wisten we precies de route en was het rijden ontspannend. De Amerikaanse automobilist rijdt defensief; een groot verschil met onze harde mierenhoop in Holland.
We zagen ook nog een nieuwtje: de Iphone en ook de Blackberry heeft een app om je boarding pass in te scannen. De GSM wordt dan onder de scanner gelegd tijdens boarding bij de gate en na de bekende piep kun je naar binnen. Geen papieren meer:





Bedankt iedereen voor jullie reacties!

Groeten van Rob en Eric

zondag 13 maart 2011

Homeward Bound!

Het is nu 02:30 lokale tijd. Altijd weer fijn zo'n vroeg vertrek! We hebben onze koffers klaar. Eerst de auto terug naar Alamo en dan naar het vliegveld. Klaar voor een 12 uur vlucht met tussenstop in Washington.
See you at home!

vrijdag 11 maart 2011

Route66 en Hoover Dam

Vandaag zijn we via de Historic Route 66 Highway naar Las Vegas gereden. Het werd een lange weg, want Arizona is heel veel woestijn. Zonder airco kun je hier niet overleven; vandaag was het bij aankomst in Las Vegas 26 graden Celsius.

Onderweg bij Seligman veel Route 66 prularia, natuurlijk wel geinig:



Van plaatsen als Hackberry had ik me onderweg wel iets van voorgesteld, maar het bleken 2 huizen te zijn en verder woestijn!
Na 100 mijl reden we de Hoover dam op. De dam is indrukwekkend en bestaat uit heel veel beton. Hij voorziet Las Vegas en een groot deel van Nevada van elektriciteit en is dus giga groot:



We gaan nu even eten, want we zijn weer in heerlijk luxe Las Vegas!


Grand Canyon Railroad

Gisteren (het is nu vrijdagmorgen 07:30 uur) hebben we een fantastische treinreis door een gedeelte van Arizona naar de Grand Canyon gemaakt. De trein werd getrokken door een gigantische Santa Fe diesel met daarachter allemaal aluminium wagons.




Onze reisleidster was ene Amber Rose, een dame met Amerikaanse afmetingen en enorme stem waar ik 's-avonds nog hoofdpijn van had. Tijdens de reis werd de trein nog "overvallen" door een stel bandieten. De trein stopte abrupt nadat een 5-tal cowboys met paarden voor de trein gingen rijden.



Hier in Williams hebben we ook vaak geen gsm service, alleen sommige Amerikanen met een Verizon netwerk en speciale telefoon.

Natuurlijk was de Grand Canyon geweldig en hebben we hier een paar uur rondgelopen.  Foto's laten hem beter zien dan ik kan vertellen:




We hoorden op het nieuws over de enorme aardbeving in Japan. Nu past enkel nog bescheidenheid bij alle ellende wat de Japanners moeten meemaken. Wij zitten hier veilig en in Japan... Op de lokale zenders hier wordt wel gewaarschuwd voor een Tsunami die onderweg is naar noord Californiƫ en Oregon.

Tot in Las Vegas!

donderdag 10 maart 2011

Meteor Crater.

Gisteren (het is nu donderdagmorgen hier in Williams) vertrokken vanuit Tusayan. En weer onder een lekker zonnetje, maar de temperatuur is nog laag hier op 2.200 meter. Onderweg zie we wel vaak dat de gemiddelde Amerikaan meer aandacht heeft voor zijn nieuwe SUV als voor zijn woning. Veel woningen zijn van het kaliber "Home Makeover"; alles van hout en in slechte staat. Onder de krakkemikkige luifel staat dan doodleuk een nieuw Ford F350 of andere SUV.
Flagstaff is een klein provincieplaatsje met veel rommelige wijken, maar wel een Historic Center.



Na Flagstaff zijn we oostelijk gegaan naar Meteor Crater waar 50.000 jaar geleden een meteoriet is neergekomen. Zeer intrigerende omgeving: midden in de woestijn die enorme crater te zien.





Straks gaan we met de Grand Canyon RailRoad naar de Grand Canyon, vanavond hoop ik foto's te laten zien. Ik probeer het dan in de lobby. Nu moeten we weg naar het Station. We hebben ons iets verslapen!

Tot vanavond.

woensdag 9 maart 2011

Grand Canyon.

Dinsdagmorgen na een ontbijtje onder een stralende zon vertrokken uit Page. De eerste mijlen waren niet enorm interessant, want het is hier tenslotte allemaal woestijn. We wilden naar Antelope Canyon, maar de Navajo dame, gezeten in een enorme en nieuwe SUV, vroeg 31 dollar per persoon toegang. Vond ik iets overvraagd en daarom vervolgden we onze weg naar Tuba City voor een broodje en koffie. Tuba City ligt in het Navajo reservaat op een plateau met magnifiek uitzicht en kloven waar we doorheen moesten:


We hebben een stop gemaakt bij de Cameron Trading Post, een oude handelspost waar je ook kunt overnachten, tanken en heel veel smuck kan kopen. Voornamelijk Navajo spulletjes, kleedjes, ringetjes etc. Denk nu niet dat achterin de Trading Post Indiaanse dames en heren deze spullen maken. Op nagenoeg alle labeltjes staat; Made in China. Commercie en Survival of the Fittest. Cameron ligt middenin de woestijn en dan moeten ze cheap zijn voor elke klant die ze kunnen krijgen.


We kwamen steeds dichter naast de Grand Canyon te rijden, maar konden nog niets zien. Tot het bord van de ingang van het National Park en toen werd alles anders:


De Grand Canyon is adembenemend mooi. Superlatieven schieten te kort en een foto kan de realiteit niet weergeven:



We zijn er maar kort geweest.  Ons hotel is in Tusayan, een paar mijl zuidelijker, en daarna gaan we vanuit Williams met de Grand Canyon RailRoad nogmaals naar de Grand Canyon. Dan hebben we meer tijd.
Onderweg nog een shoot:


De trip vergt wel energie, na het eten gingen we even tv kijken op bed, maar dat duurde niet lang. Na een uurtje lagen we weer te ronken!
Vandaag naar Flagstaff, de Meteor Crater en vervolgens naar Williams waar we 2 nachten blijven.
Leuk dat er zo veel reageren op deze blog en met ons meeleven! De wereld is kleiner geworden met Internet.  Tot gauw!




maandag 7 maart 2011

Op weg naar Glen Canyon bij Page.

Vanmorgen zijn we in een regenbui vertrokken. Er was geen breakfast te regelen in de Lodge, dus na 2 mile zijn we de "Wildcat Willie Saloon" binnen gegaan. Een zeer hoog cowboy gehalte en dan moet je natuurlijk een cowboy ontbijt bestellen. Deed John Wayne vast ook. Na 2 minuten kregen we van Willie ons ontbijt:
Een brei van halfzachte eieren, olijven, groente en we hoorden van de waitress:.... Azteecse bonen!


Die laatste bleken zich verder de hele dag melden. We hebben maar wat vaker een stop gemaakt. 's-Morgens zware bonen met ontbijt is wel een hele ervaring.
Op weg naar Zion NP werd het weer slechter en begon het te sneeuwen. We reden al boven 2.000 meter en alweer was de natuur indrukwekkend:


Het werd kouder en kouder tot minus 3 graden Celsius. Deze indiaan had koude voeten:


Gelukkig ging het daarna bergaf naar de Glen Canyon Dam bij Page die in 1957 tot 1964 is gebouwd.  Dit is de brug die naast de dam is gebouwd:


De stad Page is hiervoor gebouwd en inmiddels een grote stad geworden waar ook ons hotel de Courtyard Inn van Marriott staat. Na het inchecken zijn we toch nog even naar de Horseshoe Bend gegaan. Een door de Colorado rivier uitgeslepen bocht in het massief. Het waaide daar enorm en we schrokken soms van de enorme diepte. Er is geen reling, dus we moesten oppassen.  Maar weer was het de rit meer dan waard:




We hebben nog even getankt. Voor 10 gallon (circa 10 x 3,87 liter) was ik 41 dollar kwijt. Ongeveer 90 eurocent per liter. De Camaro blijkt met de cruise control op 75 ml/h ongeveer 1800 toeren te draaien en hierdoor blijft het verbruik redelijk.
Straks gaan we in het restaurant van het hotel een hapje eten en dan weer relaxed de avond door. Morgen naar de Grand Canyon!